EARLY BIRD en meeuwen REUEN Gaviotans

EARLY BIRD en meeuwen REUEN Gaviotans

Klokken luiden in de oude stad of in de handen van een klok
08:00 in de ochtend en zoals gebruikelijk, er stroomden meeuwen en
Gaviotans mannetjes ongeacht de heersende vorst, regen Southwest,
noch de zoete warmte in al het goede cafes die hen te wachten staan.

Os zitten op stoelen die meerdere tafels met een hete koffie te begeleiden,
zonder encuenta koude ochtend, de zon of de dichte mist ... die zijn
lichaam was immuun voor het jaar meteorologías, sommige onwetende meeuwen en
zoals altijd, niet ver daar vandaan meest onwetende man meeuwen tertuliaban.

Sinds het einde van de kade naar het centrum van mijn mooie dorp,
Elke dag zag verslaafd en het roken zijn ochtend sigaret, terwijl sommige
gezonder, bleef onder de zachte warmte die nadat de deur
koffiemachines en verwarming te verwarmen koud hard.

Ik kon nooit begrijpen, maar ik kon me voorstellen dat fitness
onwetend van meeuwen, en duurzame de constante ontwijken slechte weer
winterweer bracht koude regen en natte wind,
vulkanen die hun lichamen waren ondraaglijke hitte.


Sommigen verklaren het als de vicieuze bewijs geïntroduceerd in zijn Alma,
een sigaret, maar ik, onwetend van mijn onbegrip
Ik vroeg me af ... wat kan niet naar buiten gaan wanneer Gevraagd
slik die witte rook vulde zijn longen na dodelijke koud ...?

Alles was nutteloos zien van die kranten en gekoeld tekens
dat, hoewel ze waren ervaren zeilers van de ruwe zee,
ze in zijn rol als huisvrouwen, eiste zijn aanwezigheid, dezelfde gelijkheid
behalve dat ze waren mannelijke meeuwen meeuwen en ze noemden zichzelf.

Na enkele uren wanneer de middagzon nodigde hen uit om te lopen,
Ik deed herinner me die vroege uren van de dagelijkse zonsopkomst
wanneer ze te zien in de open lucht, in plaats van de behandeling van normale mensen,
Ik heb ze vergelijken met vreemde mannen meeuwen en verloor Gaviotans


            LAS GAVIOTAS Y LOS TEMPRANEROS MACHOS GAVIOTEROS

Suenan en las viejas Campanas del Pueblo ó en las manecillas de un reloj
las 8 en punto de la mañana y como todos los días, allí acuden gaviotas y
machos gavioteros sin importarles la helada reinante, la lluvia del Suroeste,
ni el dulce calor que hay dentro de todas las buenas cafeterías que les esperan.

Sentadas-os sobre las sillas que acompañan a varias mesas con un caluroso café,
sin tener encuenta al frío mañanero, al Sol o a la espesa niebla ... cual su
cuerpo fuera inmune a las meteorologías del año, unas ignorantes gaviotas y
como siempre, no lejos de allí más ignorantes machos gaviotas se tertuliaban.

Desde el final del Muelle, hasta el centro de mi bello Pueblo,
cada día los veía fumar su enviciado y mañanero cigarrillo, mientras algunas
más sensatas, permanecían bajo el suave calor que tras la puerta de entrada
las máquinas del café y la calefacción les calentaba del duro frío.

Nunca pude comprender pero sí me podía imaginar aquella aptitud
de las ignorantes gaviotas, sorteando y soportando las constantes inclemencias
del tiempo en invierno que traían la lluvia fría y el viento húmedo,
cual sus cuerpos fueran volcanes de insoportable calefacción.


Algunos lo explicaban como el justificante vicioso introducido en su Alma,
de fumarse un cigarrillo, pero yo, ignorante de mi incomprensión
me preguntaba ... ¿ y no pueden salir a la calle cuando desear quieran
tragarse ese blanco humo que llena sus pulmones de posteriores fríos mortales...?

Todo era inútil viendo a aquellos diarios y enfriados personajes
que si bien ellos eran curtidos marineros de bravos mares,
ellas en su faceta de amas de casa, exigían con su presencia, la misma igualdad
salvo que ellas eran gaviotas y ellos machos gaviotas se hacían llamar.

Pasadas varias horas, cuando el Sol de mediodía les invitaba a pasear,
me hacían recordar aquellas primeras horas  del diario amanecer
cuando al verlos a la intemperie, en vez de considerarlos normales personas,
me hacían compararlos con extrañas gaviotas y perdidos machos gavioteros