Praten met CAMILO CAAMAÑO Gestido waar kunst
OPGENOMEN IN UW manier van zijn priding ONZE MENSEN
Zittend op de White Stone Marble Green Mountain
en hij heeft als aanvulling op de nabijgelegen ECO Dichter,
terwijl de schilder observeert het kristalheldere water van de Ria
Ze zijn inspirerend een mooie foto in je geest, rustig babbelen.
Zonder het maken van vergelijkingen, kan kunst en kunst meer waarden in hebben
het Woord als het de ziel die Bohemian zoete borstels belichaamd vertrekt
zei de Dichter, omdat ik geloof dat 2 + 2 = 4 onder Hemel en Aarde
terwijl wat uw geest ... plasma afhangen van wie het ziet.
Misschien wel zo oud dichter te zijn, maar als je de wind geluiden te gooien
Eco hoorde dezelfde en op dezelfde wijze in de gehele aarde,
met mijn schilderkunst ... Ik krijg dat rechte lijnen Curven ...
the Sea voegt zich bij de wind ... als elk ziet en herschept.
Painter -¡¡¡ begrijp het niet !!! Ik hou want als ik vertel haar dat Poetisa
Hij schreef op mijn land ... "en waar u verbergen ... je angstig verrast"
terwijl je, kleuren sporen in gebogen lijnen in Wind Surf
drijvend op blote voeten, in de hoop om te begrijpen wat er van je ziel.
Ik schilder niet om me te begrijpen mij, maar om te zoeken
onder zwarte of witte silhouetten, tussen de glooiende groene en
Rode lijnen, die in mijn ogen liefde drijft hen, omdat
Liefde of haat te gaan, afhankelijk van wat je voelt voor mij.
'Je vertelde me een gedicht van jullie Aarde, "waar u verbergen ..."
meer ik zal je vertellen over een andere mooie vrouw, zittend op de stoel van een trein
op het raam dat zijn lichaam herschept; tijdens de slaap lijkt te denken ...
zijn lippen ... maar ze wacht vijf kussen haar zieke hart falen.
Het is duidelijk dat -¡¡¡ Schilder ... !!! Hij is een slapende vrouw en schijnt mooi te zijn ...
Dichter -¡¡¡Que zijn naïef, want dat is niet wat mijn borstel openbaart,
voor mij zijn eenvoudig dromen, want zelfs als je haar in slaap te geloven,
ze blijft Mountain wakker en ze was nooit weg.
Destiny is alleen te zien als Liefde en kusjes scheidt hen mislukken
Het zal heel leuk wat je zegt Pintor zijn, maar je zult alleen tot uiting worden Arts
vruchtvorm en Silent die Liefjes, zie je foto
terwijl ik gooi mezelf in de wind die over Eco, me terug te komen.
Dichter, schilder ik voor mezelf en mijn warme borstels zijn als voor u
Ik hou van warme verlichting op volle maan nachten, maar kijk
Ook hun liefde als de koude wind wakker mijn Amada
Kunst voor Kunst zal altijd bij je penselen of als het woord klinkt.
dan -Sigamos Schilder, nadenken over uw doek en ik
over Eco Plains gevoelens houden we
hoewel niemand begrijpt, want binnen onze geest
Amar is gelijk, hetzij in de Word of penseel uitdrukt.
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores en
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al Viento
en el Eco se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las ve y las recrea.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio irán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan pero a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha desvela,
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-Será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de Amor en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o si la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, pues en el interior de nuestra mente
Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.
No hay comentarios:
Publicar un comentario