"Buiten mijn bergen ..."
Buiten mijn bergen waar de zon in de ochtend stijgt,
groeien, spelen en te zingen over mijn ogen is niet
je hele jeugd verloor ik mijn enige herinneringen van mijn moeder
en niemand is meer te vertellen "en uw opa ... omdat je bellen?
Buiten mijn bergen waar zachte zee verzadigde
spelen zie je de bomen en de straten weet je voetstappen
als je schildert, speel je om te dromen en schrijven van woorden
en mensen herinneren me nog steeds af Opa waarom niemand spreekt?
Beyond mijn bergen waar de grote stad vergroot
je lichaam groeit en als ik je zie op straat, zult u een vreemd
lijkende foto's alleen nog hoe je naast me speelde
als een andere koers geboren, kan opa niet eens zien je bericht.
Buiten mijn bergen waar de vochtige wind brengt tranen
van de dingen die u en ik niet begrijp, nachten praten we in de verte
waarom een grootouder zien ontkennen geliefde kleindochter groeien ...?
graaft en pijn in het lichaam en angst ... het graaft in de ziel.
Buiten mijn bergen waar de nostalgie van je geheugen
je hoort wanneer je slaapt en de hele nacht geloven dat ze zwijgen,
want jij en ik, mijn prinses, weet hoeveel liefde, ons geheugen slaat
en niemand krijgt wissen me, zoveel als je, niets zegt.
Buiten mijn bergen waar op een dag, mijn ogen zullen uw ogen zien
ogenblik tot de zon stopt als een standbeeld ...
het zal een mooi moment waar je kus mijn kussen om de ziel te zijn
en geen sprake zijn van het verleden, omdat het verleden bestond niet in je kindertijd.
waar misschien Beyond Mijn bergen , rust mijn ziel
hoor mijn vers, je terug naar mijn moeders ring,
de grootvader was ... maar daar ben je mijn woorden gegraveerd
in mijn gedichten en vind al mijn pijn, terwijl stil.
Mountains Beyond mijn gedichten waar voor u, praat,
wil als je ouder wordt en kan voor u, begrijpen woorden,
weet je grootvader hield je stil ieder wakker elke ochtend ...
en dat, niet God probeerde te vermijden, want mijn liefde gaat verder dan het leven en de ziel.
Buiten mijn bergen waar zien was een mooie droom,
liefkozing was meer dan God, neem zijn subtiele gezicht ...
wandeling met mijn kleindochter, alleen in dromen gedacht
en dus ik word oud en op die leeftijd , mijn ziel in pijn ... huilen.
groeien, spelen en te zingen over mijn ogen is niet
je hele jeugd verloor ik mijn enige herinneringen van mijn moeder
en niemand is meer te vertellen "en uw opa ... omdat je bellen?
Buiten mijn bergen waar zachte zee verzadigde
spelen zie je de bomen en de straten weet je voetstappen
als je schildert, speel je om te dromen en schrijven van woorden
en mensen herinneren me nog steeds af Opa waarom niemand spreekt?
Beyond mijn bergen waar de grote stad vergroot
je lichaam groeit en als ik je zie op straat, zult u een vreemd
lijkende foto's alleen nog hoe je naast me speelde
als een andere koers geboren, kan opa niet eens zien je bericht.
Buiten mijn bergen waar de vochtige wind brengt tranen
van de dingen die u en ik niet begrijp, nachten praten we in de verte
waarom een grootouder zien ontkennen geliefde kleindochter groeien ...?
graaft en pijn in het lichaam en angst ... het graaft in de ziel.
Buiten mijn bergen waar de nostalgie van je geheugen
je hoort wanneer je slaapt en de hele nacht geloven dat ze zwijgen,
want jij en ik, mijn prinses, weet hoeveel liefde, ons geheugen slaat
en niemand krijgt wissen me, zoveel als je, niets zegt.
Buiten mijn bergen waar op een dag, mijn ogen zullen uw ogen zien
ogenblik tot de zon stopt als een standbeeld ...
het zal een mooi moment waar je kus mijn kussen om de ziel te zijn
en geen sprake zijn van het verleden, omdat het verleden bestond niet in je kindertijd.
waar misschien Beyond Mijn bergen , rust mijn ziel
hoor mijn vers, je terug naar mijn moeders ring,
de grootvader was ... maar daar ben je mijn woorden gegraveerd
in mijn gedichten en vind al mijn pijn, terwijl stil.
Mountains Beyond mijn gedichten waar voor u, praat,
wil als je ouder wordt en kan voor u, begrijpen woorden,
weet je grootvader hield je stil ieder wakker elke ochtend ...
en dat, niet God probeerde te vermijden, want mijn liefde gaat verder dan het leven en de ziel.
Buiten mijn bergen waar zien was een mooie droom,
liefkozing was meer dan God, neem zijn subtiele gezicht ...
wandeling met mijn kleindochter, alleen in dromen gedacht
en dus ik word oud en op die leeftijd , mijn ziel in pijn ... huilen.
" Más allá de mis montañas ..."
Más allá de mis montañas en donde el Sol nace por las mañanas,
creces, juegas y cantas más mi mirada no te halla
toda tu infancia me la he perdido, solo recuerdos de mis nanas
y no hay nadie mayor que te diga "¿ y a tu abuelo... porque no le llamas?
Más allá de mis montañas en donde el mar manso recala
te ven los árboles jugar y las calles conocen tus pisadas
mientras pintas, juegas a sueños y vas escribiendo palabras
y la gente que me recuerda aún se pregunta¿porque del abuelo nadie le habla?
Más allá de mis montañas en donde la gran ciudad se agranda
va creciendo tu cuerpo y si te veo en sus calles, serás una extraña,
que solo en tus fotos recuerdo como a mi lado jugabas
y a otro curso que nace, el abuelo no puede llevarte ni ver tu entrada.
Más allá de mis montañas en donde el viento húmedo trae lágrimas
de cosas que tu y yo no entendemos, de noches que nos hablamos en la distancia
¿porque a un abuelo le niegan ver crecer a su nieta amada...?
y el dolor se clava en el cuerpo y la angustia... se clava en el alma.
Más allá de mis montañas en donde la nostalgia de tu recuerdo
la oyes cuando de noche te acuestas y todos creen que callas,
porque tú y yo, mi Princesa, sabemos cuanto amor, nuestro recuerdo guarda
y nadie conseguirá borrarte de mí, por mucho que tú, no digas nada.
Más allá de mis montañas en donde algún día, mi mirada verá tu mirada
momento que hasta el Sol se parará como una estatua ...
porque será un bello momento en donde mis besos te besaran hasta el alma
y nada hablaremos del pasado porque el pasado no existió en tu infancia.
Más allá de mis montañas en donde tal vez, descanse mi alma
escucharás mis versos, te volverán a sonar mis nanas,
el abuelo se fue...pero ahí te quedan mis palabras grabadas
y en mis poemas encontrarás todo mi dolor, mientras callaba.
Más allá de mis montañas en donde los poemas para tí, hablan,
quieren que cuando seas mayor y puedas por tí, entender palabras,
sepas que tu abuelo en silencio te amó cada despertar...cada mañana
y eso, ni Dios lo intentó evitar porque mi amor va más allá de la vida y el alma.
Más allá de mis montañas en donde verte fue un bello sueño,
acariciarte fue más que a Dios, coger su sutil cara ...
pasear con mi nieta, solo en sueños lo imaginaba
y así me hago viejo y en esa vejez, mi alma de dolor ...clama.
creces, juegas y cantas más mi mirada no te halla
toda tu infancia me la he perdido, solo recuerdos de mis nanas
y no hay nadie mayor que te diga "¿ y a tu abuelo... porque no le llamas?
Más allá de mis montañas en donde el mar manso recala
te ven los árboles jugar y las calles conocen tus pisadas
mientras pintas, juegas a sueños y vas escribiendo palabras
y la gente que me recuerda aún se pregunta¿porque del abuelo nadie le habla?
Más allá de mis montañas en donde la gran ciudad se agranda
va creciendo tu cuerpo y si te veo en sus calles, serás una extraña,
que solo en tus fotos recuerdo como a mi lado jugabas
y a otro curso que nace, el abuelo no puede llevarte ni ver tu entrada.
Más allá de mis montañas en donde el viento húmedo trae lágrimas
de cosas que tu y yo no entendemos, de noches que nos hablamos en la distancia
¿porque a un abuelo le niegan ver crecer a su nieta amada...?
y el dolor se clava en el cuerpo y la angustia... se clava en el alma.
Más allá de mis montañas en donde la nostalgia de tu recuerdo
la oyes cuando de noche te acuestas y todos creen que callas,
porque tú y yo, mi Princesa, sabemos cuanto amor, nuestro recuerdo guarda
y nadie conseguirá borrarte de mí, por mucho que tú, no digas nada.
Más allá de mis montañas en donde algún día, mi mirada verá tu mirada
momento que hasta el Sol se parará como una estatua ...
porque será un bello momento en donde mis besos te besaran hasta el alma
y nada hablaremos del pasado porque el pasado no existió en tu infancia.
Más allá de mis montañas en donde tal vez, descanse mi alma
escucharás mis versos, te volverán a sonar mis nanas,
el abuelo se fue...pero ahí te quedan mis palabras grabadas
y en mis poemas encontrarás todo mi dolor, mientras callaba.
Más allá de mis montañas en donde los poemas para tí, hablan,
quieren que cuando seas mayor y puedas por tí, entender palabras,
sepas que tu abuelo en silencio te amó cada despertar...cada mañana
y eso, ni Dios lo intentó evitar porque mi amor va más allá de la vida y el alma.
Más allá de mis montañas en donde verte fue un bello sueño,
acariciarte fue más que a Dios, coger su sutil cara ...
pasear con mi nieta, solo en sueños lo imaginaba
y así me hago viejo y en esa vejez, mi alma de dolor ...clama.
No hay comentarios:
Publicar un comentario