"" "" Twee mannen .... een vrouw ......... drie stiltes .. ""

SORRY VOOR DE FOUTEN VAN VERTALING VAN DEZE BLOG

"" "" Twee mannen .... een vrouw ......... drie stiltes .. ""

Wanneer de nacht komt en de stilte geeft rust aan de gevoelens,
denk aan uw afgelegen beangstigt me alsof ik je nooit meer te ontmoeten
die majestueuze en mooi horloge ga je waar voor je het horloge zag,
nu kan mijn ogen niet zien, maar met de dacht, ik herinner me .. Je vloog naar lava land waar het land heeft de kleur ... black green verlaat onze wegen Corredoiras en de Heilige Company, woestijnen en er, waar je verwacht werden paddestoelen .... dat wordt gesneden .... geef ze een kus, en uw aanwezigheid zal niet en ik zal je lichaam niet zien. 's wakker op hogere bergen en de zon zal eerst opwarmen, maar dat onze kastanjes of de geur van castiñeiros niet zal vinden,laatste hoor mensen die weten wie woont in de eerste stap, maar je zal slechts een schaduw van wat we waren en nog steeds zijn. Mijn koffie en niet koel met de lucht passeren, gekoeld mijn ijver ... mijn ogen weer te zien dat vrouwelijke mysterie bracht me maar 's nachts de lucht vochtig Galicië, waar de maan is kouden de zon maakt ons voelen hoe mooi is het land van onze voorvaderen .... ... hier in deze klein hoekje van het estuarium, waar Maria Solino riep naar de Hemel en Maria de la Manta leek kinderen "" vertellen ".... of ga weer slapen" " Hier, waar oude winter overstromingen poalladas gesmolten, Ik herinner me mijn oude vriend en je bezit dat geheugen ......... Zoals die zeeleeuwen op zee op zoek naar een levend, heb je buiten de stad snel, ver ... en misschien ... pijnlijke vlucht .. . , maar vanaf hier ... en ik zal hem en verlangen herinneren .... Ik wil dat men gelooft dat de ander houdt van haar meer en de ander denkt dat hij eerst verdient. Twee mannen door een vrouw ... boring fruit een vriendschap na verloop van tijd , maar je niemand gekozen omdat u een oude trap binnen gedood, koffie te drinken zoals vandaag en ik herinner me en zelfs ziet er prachtig uit .... in de geschiedenis van de mensheid waren er doden door een vrouw tussen twee Koninkrijken . Toch praatten wij met u, terwijl de koffie kookt, 'ik weet dat je meer van je wilt ... "...."dat .... gaat je kwam voor het eerst .... " en hallo tegen afscheid nemen tot een andere koffie, je praat maar in stilte dat mannen niet praten .. hoeveel ik mis je!

"""" Dos hombres.... una mujer ......... tres silencios..""

Cuando la noche llega y el silencio da paz a los sentimientos,
pensar en tu lejanía me aterra como si nunca más volviera tu encuentro
que verte pasar majestuosa y bella por donde antes te veía al acecho,
no pueden ahora verte mis ojos, aunque con el pensamiento, te recuerdo..

Volaste a las tierras de lava donde la tierra tiene el color ... negro
dejando nuestras verdes corredoiras y los caminos de la Santa Compaña, desiertos
y allí, donde las setas te esperaban .... de que siendo cortadas ....
les diera un beso, ya no verán tu presencia y yo no veré tu cuerpo.

Despertarás en montañas más altas y el Sol te calentará primero,
pero ahí no encontrarás nuestras castañas ni el olor de los castiñeiros,
más moderna la gente escucharás que desconocen quien vive en el primero
pero tu paso una sombra solo será de lo que aquí eras y sigues siendo.

Mi café ya no se enfriará con el aire que al pasar, enfriaba mi celo ...
mis ojos no volverán a ver aquella hembra que misterio me trajeron
pero en las noches de los húmedos aires gallegos, donde la Luna tiene frío
y el Sol nos hace sentir lo bella que es la tierra de nuestros abuelos ....

...aquí, en este pequeño rincón de la Ría, donde María Soliño clamaba al Cielo
y María de la Manta parecía decirle a los niños """ dormir .... o vuelvo  ""
aquí, donde las viejas riadas de invierno en poalladas se fundieron,
te recuerdo mi vieja amiga y en ese recuerdo.....te poseo ....

Como aquellos lobos marinos que salían a la mar buscando el sustento,
saliste del Pueblo en rápido, lejano ... y tal vez ... doloroso vuelo ...
pero desde aquí... él y yo te recordamos y en la añoranza .... te queremos
que uno cree que el otro la ama más y el otro cree que la merece primero.

Dos hombres por una mujer ... dieron fruto a una amistad con el tiempo
pero tu a ninguno escogiste porque una vieja patada te mató por dentro,
y tomando café como hoy te recordamos y hasta parece bello ....
que en la Historia de la Humanidad muertes hubo por una mujer entre dos Reinos.

Sin embargo nosotros charlamos de ti, mientras el café está hirviendo,
"yo sé que te quería más a ti..." ...." que va .... tu llegaste primero ...."
y un saludo al despedirnos hasta que en otro café, de ti hablemos
pero en el silencio donde los hombres no hablan..¡¡¡ cuanto te echo de menos!!