Nachtelijk zweten

SORRY VOOR DE FOUTEN VAN VERTALING VAN DEZE BLOG

Nachtelijk zweten

Donkere en zwarte kleur, vergezelde ik de stilte van dromen 
, waar de huizen lijken doodskisten van de dode rechtop 
en door dat ik gevoelloos hitte, 
het vuur van de liefde die sommigen hadden. Durf uw ramen, bij mij komen ze, verre herinneringen van de uren van de duidelijkheid waar onze lichamen werden zweten maar vandaag, alles is opgedroogd, sta ik op en gaan en alles is stil als de rivier omdat het water gedroogd nam een andere stroom. uitziende case verloren, dood rivierwater, zal Ik bied mijn brede kanaal, schoon en souvenirs waar zacht bewegende wateren zonder takken of atulladeros en vis kan zwemmen als jaren geleden, mijn vliezen had. Welke rivier kanaal is niet als het water circuleert niet in het vlees zo samen slapen en van de nacht kreeg niet een kus, stille en donkere nacht, maar het is een prelude op dode die wegkwijnen wanneer er geen gevoelens.Silencio in de kou als de zon niet terug, slapende lichamen in bedden, alleen lichamen, alleen dat , als niets wat je zegt en ik niet het gevoel dat je naast me, de lakens zijn koud ... de lichamen had geen zweet. En u, geef rond en rond in uw sterfbed verlangen dat ergens ... kan uw lichaam verwachten dat genoeg om een kijkje een kus rippen en dus uren doorbrengen in uw / mijn lange nachten van stilte. 

Sudores de la noche

Oscuro y de color negro, te acompaña el silencio de los sueños
en donde las casas erguidas parecen féretros de muertos
y en medio de ese adormecido calor presiento,
el fuego de amor que algunos tuvieron.

Atreves de sus ventanas, llegan a mí, lejanos recuerdos
de horas de claridad donde sudaban nuestros cuerpos
pero hoy, todo se ha secado, me levanto y me voy y todo es silencio,
como el río que se secó porque las aguas cogieron otro riachuelo.

Busco si acaso perdido, aguas de ríos muertos,
le ofrezco mi amplio cauce, limpio ya de recuerdos
donde sus aguas circulen mansas sin ramas ni atulladeros
y puedan nadar los peces como hace años, mis aguas tuvieron.

Que cauce no es río si el agua no circula por dentro
como la carne que duerme junta y de la noche no sale un beso,
silencio y noche oscura, mas bien es preludio de muertos
que yacen languidecidos cuando no hay sentimientos.

Silencio en la noche fría cuando el Sol no ha vuelto,
cuerpos dormidos en camas, solo son cuerpos, solo eso,
cuando nada me dices y yo ni a mi lado te siento,
las sabanas siguen frías...los cuerpos, sudor no tuvieron.

Y tú, das vueltas y más vueltas en tu lecho de muerto
añorando que en algún sitio... podrían esperar tu cuerpo,
bastaría una mirada para arrancarte un beso
y así pasas las horas, en tus/mis largas noches de silencio.