De wil van de zon en de maan ... terug ... !

SORRY VOOR DE FOUTEN VAN VERTALING VAN DEZE BLOG

De wil van de zon en de maan ... terug ... !

Ik zou graag zien als wedergeboren is de prachtige zon
van mijn oude durf bergen Galicische ...
en zie de zachtmoedige en MAR blauwe komen door de monding van ons,
en rust met de duidelijke helderheid van de sterren en de volle maan. zou graag het gras te zien groen en kristal veld nu, verslikte water is geworden groen zwarten helder van Corredoiras voelen van de vogels, hun Havana of zingen slaapliedjes van de liefde met de muziek van onze muiñeiras. zou graag de warme wind te voelen dat na de zachtmoedigen maart .. komt, het koelen van de warmte die LIEFDE geeft onze begeerde aderen en hoor de zachte golven van de lucht, zoete gefluister Meigas ... slaapliedjes dat lang geleden, ik zong LIEFDE in mijn grot. wil de vergeten geluid van de zang van de meeuwen met zijn aanwezigheid, om zeilers dwingen om naar de aarde en zie de Ria ZONDER wegen heldere en donkere nevels van dag tot nacht .... en angst voor andere slechte Meigas. wil graag dat de enige vocht dat mijn lichaam voelde speeksel uit je mond ... wanneer gepassioneerde kus me ... en niet dat sluipt in de botten, krimpt meer dan de aderen die niet temperen verwarming ... wanneer vocht Galicische dekt u .. Ik wil dit kwaad winter ... Galicië heeft nooit meer en voel de passage van de Heilige Maatschappij tot de carballeiras blij want je kunt geduldig zijn, maar als ze het slechte Meigas wordt alles koud, regenachtig, nat, mistig en schrijnende ALMA.zou graag terug naar beneden te gaan naar het strand en het verzamelen van schelpen weer in het zand en neem mijn oude grot waar de warme nachten van de volle maan, zal ik zijn bazuin blazen om te horen mijn lied is opnieuw en opnieuw liefde in stilte, kou, vochtigheid, wind en zwarte nachten. zou graag eindelijk ...Deze smerige Winter .... YA dood moest ... om te zien ga naar Caracol, om de warmte van de zon en de zachte zeebries, voel de liefde in de warme wind en de zachte golven bereiken het zand en terug naar het spelen met onze DROMEN ... dat deze winter geloofde de beat

¡¡¡¡¡¡ Cuanto quisiera que el Sol y la Luna... volvieran... !!!

Quisiera volver ha ver como nace el bello Sol
atreves de mis viejas montañas gallegas ...
y ver el manso y azul MAR que entra por las Ría nuestra,
y descansar con el claro brillo de las Estrellas y la Luna Llena.

Quisiera ver la hierba verde y cristalina del campo
que ahora, ahogada de agua, se ha vuelto verde negra
y en el claro de las Corredoiras sentir de los pájaros, sus habaneras
o cantos de nanas de Amor, con la música de nuestras Muiñeiras.

Quisiera sentir el cálido viento que siguiendo al manso Mar... llega,
refrescando el calor que el AMOR le da a nuestras ansiadas venas
y oír en las ondas de ese manso aire, en murmullos de dulces Meigas ...
las nanas que hace mucho tiempo, de AMOR me cantabas en mi cueva.

Quisiera olvidar el sonido del canto de las Gaviotas
que con su presencia, a los marineros obligas a irse para tierra
y ver la Ría despejada y los caminos SIN oscuras nieblas
haciendo del día la noche .... y el temor de otras malas Meigas.

Quisiera que la única humedad que mi cuerpo sintiera
fuera la saliva de tus labios ... cuando apasionada me besas ...
y no la que se cuela por los huesos, encogiendo algo más que las venas
que no existe calefacción que la temple... cuando te cubre la humedad gallega..

Quisiera que este malvado Invierno ... JAMÁS ha Galicia volviera
y sentir el paso de la Santa Compaña que hasta alegra las Carballeiras
porque uno puede tener paciencia pero cuando llegan las malas Meigas
todo se vuelve frío, lluviosos, húmedo, de niebla y el ALMA se apena.

Quisiera volver a bajar a la playa y recoger caracolas otra vez en la arena
y llevarlas a mi vieja cueva donde en las cálidas noches de Luna Llena,
haré sonar su trompeta para que vuelvas ha escuchar mi canto
y amarte de nuevo en silencio, sin frío, humedad, viento y noches negras.

Quisiera que por fin... este asqueroso Invierno.... muerte YA tuviera...
para ver andar al Caracol, para sentir el calor del Sol y la suave brisa marinera,
para amar en los cálidos vientos y las mansas olas que llegan a la arena
y volver a jugar con nuestros SUEÑOS ...que este Invierno creyó que los venciera